گزارش رویداد: اجرای زنده‌ی پادکست چکش؛ دفاع از خلاقیت

کارمان در آخرین جمعه‌ی فروردین میزبان پادکست «چکش» بود. در این برنامه که به دعوت کارمان برگزار شد، سازندگان این پادکست یک قسمت از آن را برای جمعی از علاقه‌مندان که به این برنامه دعوت شده بودند، به صورت زنده اجرا کردند. پادکست «چکش» در هر قسمت، بخشی از تاریخ هنر را از منظر حقوقی به شکل گفت‌وگو بازخوانی می‌کند. در اجرای روز جمعه «صنم حقیقی» و «کاوه راد» درباره‌ی قوانین حق نشر و تکثیر (copyright) در حوزه‌ی موسیقی گفت‌وگو کردند که نکات جالبی داشت.

آغازگر اجرای این قسمت از پادکست چکش، صنم حقیقی، وکیل و مجری این پادکست بود. حقیقی با اشاره با پانصد و پنجاهمین سالگرد وضع قانون کپی‌رایت در جهان، مختصری درباره‌ی تاریخچه‌ی این قانون گفت، و سپس با مثالی از یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های سرقت آهنگ در جهان، که یک طرف آن فارل ویلیامزِ معروف بود، به توضیح چگونگی به‌کارگیری این قانون در دنیای موسیقی پرداخت. او در ادامه نمونه‌های جالبی از چالش‌های پدیدآورندگان اصلی آثار و کپی‌کننده‌ها و سارقان را در دعواهایی که به دادگاه‌ها کشیده شده است، با شنوندگان در میان گذاشت.

سپس کاوه راد، وکیل دادگستری و پژوهشگر هنر، بحث درباره‌ی قانون کپی‌رایت در ایران را آغاز کرد. کاوه راد گفت: «برخلاف تصور ما قانون کپی‌رایت در ایران سابقه‌ای ۵۰ ساله دارد و همین الان در قضاوت پرونده‌های مربوطه، به همان قانون استناد می‌شود.» پس از توضیحاتی درباره‌ی این قانون او مواردی از دعاوی حقوقی پدید‌آورندگان آثار موسیقایی ایرانی را برای حضار بازگو کرد. کاوه راد، در ادامه از ادعاها و استدلال‌های طرفداران و مخالفان قانون‌ کپی‌رایت و موارد نقض حقوق آهنگسازان و ترانه‌سرایان غیرایرانی، توسط بعضی از مشهورترین و محبوب‌ترین چهره‌های موسیقی گذشته و حال حاضر ایران گفت که با پخش و مقایسه‌ی آهنگ‌های این خوانندگان و نسخه‌های کپی‌شده ـ یا به عبارتی به‌سرقت‌رفته ـ همراه بود.

صحبت پایانی این پادکست درباره‌ی دشواری دسترسی به مؤلفان قطعات موسیقی و یا صاحبان حقوقی این آثار، برای کسب اجازه بود. کاوه راد از سازمان مدیریت جمعی حقوق در خارج از ایران گفت که واسط میان هنرمند و مصرف‌کننده‌اند و هر کس با مراجعه به این سازمان‌ها می‌تواند به‌راحتی و از راه قانونی به چند و چون استفاده‌اش از آثار هنری، ازجمله قطعات موسیقی آگاه شود. شاید دور نباشد روزی که در ایران نیز شاهد تأسیس چنین سازمان‌های حقوقی باشیم تا با شفاف‌تر شدن فضای تولید و مصرف آثار هنری، از خلاقیت و حقوق آفرینندگان هرچه بیشتر حفاظت شود.

2020/03/02

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *